Zelf had ik het niet gezien maar de dames zeiden dat hij met zijn hoofd tegen de brugleuning was gevallen en dat hij even rustig aan moest doen. De oudere (en niet licht-gebouwde) man leek dat niet nodig, hij was bijna thuis en het viel wel mee. Hij was duidelijk niet van plan om te blijven zitten op de stoep, dus ik hielp hem overeind. Hij begon direct te wankelen dus ik hield hem even vast tot hij weer stabiel stond.

Hij wilde zijn fiets weer pakken terwijl de dames vroegen of hij niet beter kon gaan lopen maar ook daar had de man geen oren naar. De toevallig beide vrij kleine dames hadden duidelijk weinig in te brengen bij deze grote man. Terwijl hij zich omdraaide naar zijn fiets zag ik bloed in zijn witte haren. Ik zei dat hij even stil moest staan zodat ik het kon bekijken en terwijl ik zijn haren een beetje opzij veegde zag ik hem verkrampen van de pijn als ik in de buurt van de wond kwam. “Moet je niet even langs de dokter?” vroegen de dames. Weer protesteerde de man en de dames keken me aan met een blik die aangaf dat ze verder ook niet wisten wat ze hier mee moesten.

“De huisarts zit hier om de hoek, ik loop wel even mee” zei ik tegen de oude man. Mompelend pakte hij zijn fiets en begon te lopen. Onderaan de brug gaf hij aan dat fietsen wel weer zou lukken en eigenwijs stapte hij weer op. Een lange plastic tas bungelde aan zijn stuur en schuurde langs zijn voorwiel. Ik fietste met hem mee en wees hem in de richting van de huisarts. Hij begon al wat meer te praten terwijl hij gewillig zijn fiets bij de huisarts neer zette en naar binnen liep.

Bij de balie gaf ik aan wat er was gebeurd en checkte of de man hier bekend was. Toen hij zijn geboortedatum opgaf, “van ‘43”, bleek hij dat inderdaad te zijn en hij woonde ook vlakbij, dus ik kon hem met een gerust hart achterlaten. Ik zette hem op een stoel in de wachtkamer en haalde nog even de plastic tas binnen die hij aan zijn fiets had laten hangen. Tot twee keer toe bedankte hij me en stak een dikke duim op als afscheid.

“Dienend leiderschap“, een term die we in Tantric Dance veel gebruiken, schoot door mijn hoofd. De leider leidt de dans met de bedoeling die zo plezierig mogelijk te maken voor de volger. In dit geval was het nodig om geen vragen te stellen maar gewoon te zeggen wat er gaat gebeuren, zodat de ander alleen nog maar hoeft te volgen.

Het bericht Dienend leiderschap verscheen eerst op Touching Tantra.

In eerste instantie dacht ik aan een pinautomaat, maar dat was duidelijk niet wat ze zochten. Er klopte iets niet. Ze kwamen vriendelijk over en hoewel ik alert bleef, voelde het veilig genoeg om verder te helpen. Omdat we vlak bij het gemeentehuis stonden (ooit een Rabobank) probeerde ik ze die kant op te sturen voor verdere hulp. Ze begrepen het niet, dus liep ik een stukje met ze mee.

Via Google Translate werd het verhaal langzaam duidelijk. Ze kwamen uit Roemenië en werkten hier sinds drie weken. Ze hadden geld op een rekening, maar geen bankpas en geen telefoon. Waarschijnlijk hoopten ze bij een bank hun geld te kunnen krijgen.

Toen drong het pas echt tot me door hoe luxe en gedigitaliseerd ons leven is geworden. Banken verdwijnen, alles gaat via apps en passen. Wat als dat in jouw wereld nog helemaal niet vanzelfsprekend is? Toen ik zei dat we hier geen banken meer hebben keken ze me niet-begrijpend aan.

Toen pas zag ik de plastic tas die ze bij zich hadden: vol lege blikjes en flesjes. Statiegeld verzamelen. Voor eten, vermoedelijk? Wat een armoede. “Rabobank’ zei de vrouw. Die zit in De Lier, vijf kilometer verderop. Ze hebben ook geen navigatie. Aangezien ik daar woon en klaar was in Naaldwijk, heb ik ze in de auto meegenomen. Onderweg wees de man enthousiast naar het grote gebouw van Looye: “Tomaten!”, riep hij. Natuurlijk, ze zijn hier om tomaten te plukken.

Bij de Rabobank wilden ze dat ik met ze mee naar binnen ging. “10 minutes please.” Ik wist al: dit gaat geen tien minuten duren. Ik gaf aan dat ik mee zou lopen om ze op gang te helpen maar de tas met statiegeld moest wel mee, uit mijn auto. Binnen werd gezegd dat het vreemd was, bij een rekening hoort ook een pas. We werden naar de wachtruimte gestuurd.

Daar heb ik mijn grens aangegeven. Ik heb nog meer te doen vandaag. Ze begrepen het, waren dankbaar en vonden het geen probleem om later terug te lopen naar Naaldwijk. Voor de zekerheid meldde ik bij de balie nog dat ik deze mensen dus helemaal niet kende, dat ik ze onderweg had geholpen en hier heen had gebracht. “Goede daad,” hoorde ik iemand achter me zeggen.

Achteraf voelde ik vooral hoe dun de lijn is tussen “meedoen” en “buiten het systeem vallen”. Hoe snel waardigheid afhankelijk wordt van iets kleins: een telefoon, een pasje, de juiste woorden.

Wat me raakte was niet alleen hun situatie, maar ook wat het in mij wakker maakte. Hoe vanzelfsprekend mijn wereld is. Hoe weinig ik daar normaal bij stilsta. En hoe belangrijk het is om, juist in die vanzelfsprekendheid, aanwezig te blijven bij de mens tegenover je.

In mijn werk zie ik dit ook veel terug. Aanraking, aandacht, gezien worden, het zijn geen luxeproducten. Het zijn basisbehoeften. Net als veiligheid, oriëntatie en vertrouwen. Wanneer die wegvallen, raakt een mens de grond onder zijn voeten kwijt.

Misschien ging het vandaag niet over geld of een bank. Misschien ging het over even samen lopen. Even naast iemand staan. Niet alles oplossen, maar wél aanwezig zijn zolang het klopt.

Dat voelt voor mij als richting. Niet redden. Niet fixen.
Maar mens tot mens blijven, ook (of juist) wanneer het systeem tekortschiet.

En daar, precies daar, begint echte aanraking.

Het bericht Menselijkheid en aanwezigheid verscheen eerst op Touching Tantra.

Op papier zou je kunnen zeggen: het maakt toch niet uit wat de masseur draagt, daar voel je niks van. Maar dat is een gedachte vanuit het hoofd, niet vanuit het gevoel. Als dat zo zou zijn, dan zou het ook niet uit moeten maken als ik wèl naakt zou zijn, maar dat blijkt voor niet-naturisten toch wel degelijk een drempel blijkt te zijn, daarom doe ik dat ook standaard niet. In de beleving van het lichaam ís er echter wel verschil. Voor sommige mensen voelt het juist gelijkwaardiger, opener, eerlijker.

Terwijl sommige mensen het heel normaal vinden om naakt te zijn in het bijzijn van andere mensen, is er toch ook nog steeds een markt voor badpak-dagen in de sauna voor mensen die dat kennelijk toch nog heel ingewikkeld vinden. Ik begrijp het allemaal wel hoor, ik weet nog goed dat ik zelf ooit voor het eerst naar een sauna ging. Naakt zijn, tussen allemaal andere mensen? Dat voelde in het begin spannend, bijna oncomfortabel. Maar toen ik eenmaal de stap had gezet, ontdekte ik een nieuwe vorm van vrijheid. De vrijheid om gewoon te zijn, zonder lagen, zonder oordeel. Het bracht me rust, acceptatie en een diepe gelijkheid die je met kleding simpelweg niet ervaart.

Sindsdien zoek ik die vrijheid vaak op – in de sauna, op het naaktstrand, op de naturistencamping. En elke keer besef ik: dit gaat niet over “bloot zijn”, dit gaat over thuiskomen in jezelf. Over loslaten van oude overtuigingen die ons klein houden. Over je verbonden voelen met de natuur en je omgeving.

Ergens vind ik het jammer dat zoveel mensen deze vrijheid nooit zullen ervaren. Ze laten zich tegenhouden door schaamte, angst of diepgewortelde overtuigingen die allang geen dienst meer doen. Misschien is het nooit uitgesproken, maar ergens hebben ze geleerd dat naakt zijn “niet hoort” of “onveilig” is. Terwijl juist die belemmeringen je weghouden van een pure vorm van genieten – een genieten dat niets te maken heeft met erotiek, maar alles met leven in volledige aanwezigheid.

In tantra werken we met precies datzelfde principe. Tijdens mijn massage opleidingen waren zowel gever als ontvanger naakt. Niet voor spanning of verleiding, maar om totale gelijkheid te creëren. Wanneer die gelijkheid er is, kan energie vrij stromen. Er is geen hiërarchie, geen afstand – alleen aanwezigheid, adem en aanraking.

Zowel in tantra als in naturisme is naaktheid nooit het doel op zich. Het is een sleutel tot bewustzijn, verbinding en respect voor het lichaam – jouw tempel. Het is een uitnodiging om volledig in het moment te zijn en te voelen dat jij precies goed bent zoals je bent.

Het bericht Naturistische massage verscheen eerst op Touching Tantra.

Het principe is simpel: de één leidt, de ander volgt. De volger is echter wel geblinddoekt. De eerste triggers worden al geraakt; durft de volger zich volledig over te geven aan de leider? Durft de leider de leiding te nemen en lukt het om “dienend te leiden”? Dienend, want als leider is het jouw taak om de volger een fijne dans te bezorgen! Het zal je verbazen hoe moeilijk deze twee principes al zijn. Dit jaar kwam ik er achter dat er nog veel meer gevoeld kan worden in de dans. Hoe veel? Intens veel…

Enige tijd geleden werd ik gevraagd mee te helpen bij een Intensive workshop. Een vaste groep die over een bepaalde periode steeds met elkaar danst. Geen idee waar ik aan begon maar trots dat ik werd gevraagd, deed ik mee aan dit avontuur. Ik begeleidde andere dansers in hun bewegingen, hielp ze uit hun hoofd te gaan en met hun lijf te voelen wat er mogelijk was in de dans. Doordat we dit steeds met elkaar doen, ga je veel sneller de verdieping in. Het loslaten en leiden gaat steeds soepeler. Het is geweldig om mensen te zien groeien. Mannen leren om te volgen of om voor zichzelf op te komen, vrouwen leren de leiding te nemen of juist om eindelijk eens de controle los te laten. Iedereen haalt er uit wat voor hem of haar een thema is. Maar ook voor mijzelf valt er altijd weer wat te ontdekken.

De vorige avond begon meer een workshop karakter te krijgen dan een dans avond. Minder dans, meer oefeningen – precies afgestemd op de energie van dat moment. Sexyness kreeg een plaats, durf je jezelf laten zien, durf je je wensen en grenzen kenbaar te maken? De laatste avond ging nog verder met een dansopstelling! Als je bekend bent met familie opstellingen dan begrijp je al waar het naar toe gaat. Je zet jezelf neer en wijst een aantal mensen aan die mee dansen. Ieder van hen personaliseert een thema waar jij mee bezig bent en vervolgens kijk je wat er mag ontstaan in de dans.

Na een aantal keren mee gedanst te hebben als Angst of Boosheid, mocht ik uiteindelijk zelf de dans uitvoeren. Ik zette Machteloosheid, Woede, Zelf-waardering en Zelf-liefde neer om mee te dansen. Dat ik het woord Woede gebruikte was al een overwinning, normaal noemde ik het Boosheid, maar de laatste tijd voelt dat niet alsof het helemaal de lading dekt voor wat ik al die jaren heb opgeslagen. Zelfs al had ik al een paar keer gezien wat er kan gebeuren in de dans, het bleek toch zo veel intenser wanneer je zelf het middelpunt bent.

Zelf-waardering en Zelf-liefde namen me mee in de dans, maar Woede probeerde me uit balans te brengen en diende zich steeds opnieuw aan. Ik schreeuwde en vocht met haar, slingerde haar naar de andere kant van de zaal. Machteloosheid draaide om me heen, aanwezig, wachtend op een moment om toe te slaan. Maar Zelf-waardering tilde me op, twee grote sterke armen tilden me letterlijk van de grond. Zelf-liefde kwam er ook bij en maakte me nog sterker, samen droegen ze me door de zaal heen, als een ballerina, achterover liggend in totale overgave.

Ik heb me zelden zo gedragen gevoeld en dat is precies wat ik wou toen we hier aan begonnen; me volledig gedragen voelen!

Mijn Zelf-liefde en Zelf-waardering droegen me en gaven me kracht. Woede mocht er daarna zelfs weer bij komen, rustig, om me nog meer kracht te geven. Boze gevoelens verstoten of bevechten heeft geen zin, het mag er zijn en maakt me sterk. Machteloosheid bleef waar hij was want met al deze versterkende krachten maakte hij toch geen kans. De dans eindigde op de grond, beschermd door al mijn krachten kon ik mijn tranen loslaten. Zoveel emoties in zo’n korte tijd, zo confronterend en tegelijkertijd zo mooi, ik wil nog een keer!

De thema’s die hier mee dansten komen soms voorbij, maar voelen waar mijn kracht in zit is een enorm helende stap. Eentje die ik iedereen zo ontzettend gun! Ben je nieuwsgierig naar de Intensive? Binnenkort start de tweede groep, de eerste aanmeldingen lopen al binnen en het wordt weer een fijne groep die heel veel moois gaat leren – over zichzelf! 

Kijk hier voor meer informatie en misschien zie ik je daar!

Het bericht Tantric Dance Intensive verscheen eerst op Touching Tantra.

Als ik op mijn jeugd terug kijk dan herinner ik me niets dan liefde en geluk. Alles ging “volgens het boekje”, lieve ouders en familie, vrienden, school, alles ging perfect. En toch heb ik mezelf in die tijd wijsgemaakt dat ik minder waard was dan anderen.

Ik was dat kleine, iele jongetje met een bril, oogpleisters, beugel, en steunzolen. Dat ik behoorlijk verlegen was hielp natuurlijk ook niet echt. Als er al eens een meisje mij leuk vond, dan vond ik haar ook leuk, vooral omdat zij mij leuk vond. 

Uiteindelijk vond ik iemand waarmee mijn droom uit leek te gaan komen: samen een gezin opbouwen. Ik wist niet beter dan dat het zo hoort, dus ik deed wat er van mij werd verwacht!

Helaas is dat waar “volgens het boekje” stopte…

De weg omlaag

De relatie bracht nogal wat spanning met zich mee. Ik had nooit geleerd om voor mezelf te zorgen en al helemaal niet om met ruzies om te gaan. Onze communicatie stijlen pasten niet echt bij elkaar. Toch trouwden we, want zo gaat dat.

De geboorte van onze eerste kindje was het mooiste wat me ooit was overkomen. Ik heb met tranen in mijn ogen naar mijn zoontje gekeken en voelde dat dit de reden van mijn bestaan was. Vier dagen later stortte mijn nieuw verkregen wereld in toen er iets mis bleek te zijn met zijn hart.

Traumatische situaties volgden elkaar in hoog tempo op. De onzekerheid of hij het zou overleven was op sommige momenten ondraaglijk groot. Maar hij overleefde het en we mochten na 3 open-hart operaties en 6 weken intensive care naar huis, niet wetend dat dit nog lang niet het einde was.

Ik ging in de zorgstand. Ik moest er zijn voor mijn zoon en mijn vrouw, die het er erg moeilijk mee had. De spanningen liepen verder op. Ik ging in de overlevingsstand en leefde op de automatische piloot. Elke dag, als ik eventjes rust had en mijn gedachten dwaalden af, zag ik mijn zoon doodgaan. Meerdere keren per dag, op allerlei verschillende manieren. Altijd was ik er bij en keek machteloos hoe hij uit mijn leven glipte.

Tijdens een beter moment raakte mijn vrouw weer zwanger. Het enige wat ik me nog kan herinneren uit die tijd is dat de spanning tijdens de zwangerschap ongekend hoog werd. Ruzies, dreigementen, fysiek geweld, ik liet het allemaal toe. Maar niets raakte me meer echt. Ik kon alleen nog maar observeren hoe ons huwelijk instortte.

Binnen twee jaar na de geboorte van onze dochter kwam ik er achter dat mijn vrouw haar geluk bij een ander had gevonden en moest ik de stekker uit ons huwelijk trekken, voordat de stekker uit mij werd getrokken. De zwaarste beslissing die ik ooit heb moeten maken. Dat ik dit mijn kinderen aan moest doen…

De weg kwijt

Als een kip zonder kop heb ik me, zodra mijn ex het huis uit was, gestort op een nieuwe relatie. Ik wou mijn gezin terug! Ondanks een enorme bindingsangst is me dat ook nog gelukt. Al snel woonden we samen en na enkele jaren kwam er nog een derde kindje.

Maar ook nu waren de spanningen vaak hoog, ik liep continu op mijn tenen. Mijn twee oudste kinderen waren hier de dupe van en al snel verviel ik in mijn oude patroon – de overlevingsstand. Na 11 jaar resulteerde ook dit weer in een scheiding.

Ik stond er alleen voor met 1 hond, 3 kinderen en 5 hypotheken. Het enige wat toen nog nodig was, was een tegenvaller op mijn werk. Tot nu toe was het altijd mijn stabiele basis, tot een nieuwe functie met meer verantwoordelijkheid mij over het randje duwde. Daar was dan eindelijk die burn-out. 

Een goede vakantie gaf me tijdelijk rust en plezier en ik ging al snel weer aan de slag. Totdat daar de uitslag kwam van de onderzoeken van mijn oudste zoon, die jaar in jaar uit met problemen kampte op school, die via speciaal basis onderwijs op speciaal voortgezet onderwijs terecht kwam, die elke keer weggestuurd werd van stages, die het leven inmiddels helemaal zat was door het altijd maar moeten falen, falen en nog eens falen. 

Hij bleek een hersenbeschadiging te hebben en binnen het autistische spectrum te vallen. Waar we nooit enige hulp konden vinden, gingen nu ineens alle deuren open. Hulpinstanties stonden te dringen om te helpen. “Wat fijn dat er nu eindelijk hulp is!”, zei iedereen tegen me. Maar ik keek terug op mijn leven en kon alleen maar denken: “Daar zijn ze mooi 16 jaar te laat mee” en stortte weer in.

Daar zat ik dan, heel veel dieper kon ik niet zinken. Met twee scheidingen, de geboorte trauma’s, het vreemdgaan, de fysieke en psychologische mishandeling en het totale falen van mijn droom had ik aardig wat te verwerken. Ondertussen moest ik er zijn voor mijn kinderen en al hun problemen. Ik hield meer ballen hoog dan ik kon tellen maar voelde helemaal niets meer. Mijn eigenwaarde was lager dan ooit. Laag? Het bestond niet eens meer. Ik was niets.

De weg omhoog

Geen idee hoe ik alles een plekje moest geven, besloot ik dat ik gewoon meer leuke dingen moest gaan doen. Het universum dacht daar echter anders over en dus begon de Corona periode. “Ga jij maar lekker helemaal alleen thuis zitten en je shit verwerken” was de boodschap. Ik leerde de term huidhonger kennen en voelde die letterlijk aan mij vreten. Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld.

Totdat ik een dame ontmoette, die mij leerde aandachtiger te communiceren. Ze wees me ook op mijn slachtofferrol, iets waar ik in eerste instantie heel boos van werd, maar ze had gelijk. Het leerde mij dingen anders te bekijken. Ze deed ook iets met Tantra en we brachten veel tijd door met heerlijke massages. Ontspanning, sensualiteit en genieten. Wat een combinatie!

Totaal onervaren deed ik alles op mijn gevoel, maar dat bleek nou juist precies mijn beste eigenschap te zijn. Ze nam me mee naar Tantra workshops waar oefeningen gedaan werden met het Wheel of Consent, voelen en grenzen aangeven. Het raakte me keihard. Ik leerde voelen, ik leerde dat ik grenzen had!

Van de ene workshop rolde ik in de andere, van die workshop kwam ik weer terecht op tantrische feestjes en festivals. Daar werd ik weer uitgenodigd voor volgende feestjes. Ik maakte dingen mee die ik niet kan beschrijven, dingen waarvan veel mensen niet eens weten dat het bestaat. Een hele nieuwe wereld ging er voor me open. Een wereld vol met lieve mensen!

De weg vooruit

Ik ging op zoek naar meer uitdaging, meer diepgang, en ging ook massage cursussen doen. ik voelde mezelf groeien en kwam langzaam uit dat diepe donkere dal. Ik werd langzaam steeds meer bewust van wat ik voelde, van wat ik dacht, van waarom ik zo dacht.

Ik leerde mezelf kennen.

Ook de mensen om mij heen begon het op te vallen. “Jij gaat wel erg lekker tegenwoordig he?”, merkten ze op. Ook in de tantrische wereld kwamen er steeds meer mensen op mij af. “Je hebt zo’n fijne energie” – ik heb het wel 100 keer moeten horen voordat ik het zelf een beetje ging geloven. Misschien was ik toch wel iets waard? 

Ik leerde mezelf kennen als een gevoelsmens, iets wat ik nooit had verwacht. Ik ging zoveel voelen dat ik soms de energie door mijn lijf voelde gieren. Kundalini, of levensenergie, wat is het lekker!

Ik probeerde mijn trauma’s te verwerken, het verdriet er uit te gooien. Dat viel nog niet mee. De trauma’s verloren wel hun zwaarte, maar het verdriet bleef. Totdat ik eindelijk leerde dat ook dat oke is, het is een onderdeel van mij, het hoeft niet weg…

Ik leerde mezelf te accepteren

Op een bepaald moment besefte ik dat als je alleen maar doorgaat voor je kinderen, dat je dan dus eigenlijk niet meer door wou gaan. Een hard besef. Ik ging zien waar ik vandaan kwam, maar daardoor ook hoever ik al was gekomen.

Positieve ervaringen volgden elkaar in steeds sneller tempo op. Hoe meer verwachtingen ik losliet, hoe mooier het leven werd. Ik leerde vergeven. Ik leerde dankbaarheid. Ik leerde eindelijk dat de enige die mij minder waard vond dan anderen, was ik zelf. Ik ontving zo veel liefde van zo veel mensen dat ik het uiteindelijk toch echt moest geloven. Ik ben wat waard, ik heb zo veel moois te bieden. Mijn gevoeligheid is geen slechte eigenschap, maar mijn beste! Ik heb geen enorme rugzak met problemen, ik heb heel veel levens ervaring!

Ik leerde van mezelf te houden.

Is daarmee mijn pad gelopen? Ben ik nu totaal verlicht? Nee, daar geloof ik niet in. Sterker nog; hoe meer ik leer, hoe meer ik zie dat er nog meer te leren valt. Gelukkig, want jezelf ontwikkelen tot een betere versie van jezelf is het mooiste wat er bestaat.

…en dat gun ik iedereen!

MAAK EEN AFSPRAAK

Het bericht Mijn pad verscheen eerst op Touching Tantra.